Her Şey Bir Masada Başladı

Konfor Alanından Çıkmak, Sahneye Yaklaşmak ve Kendine Dürüst Olmak Üzerine.

Bazı anlar vardır.

Hayat dışarıdan bakıldığında “normal” gider.

İş fena değildir, çevre tanıdıktır, düzen vardır.

Ama insanın içinde tarif edemediği bir sıkışma olur.

Benim için o an, 2009’da Antep’te bir masada başladı.

O masada otururken büyük bir kriz yoktu.

Kimse bağırmıyordu.

Hayat dağılmıyordu.

Ama içimde bir ses vardı.

Ve uzun süredir ilk defa onu susturamadım.

O ses şunu soruyordu:

“Ben gerçekten ne istiyorum?”

Konfor Alanı Sandığımız Şey Bazen Sadece Alışkanlıktır

Konfor alanı çoğu zaman rahat olduğu için değil,

tanıdık olduğu için güvenli gelir.

İnsan bilmediği bir şeye değil,

bildiği ama mutsuz olduğu bir şeye daha uzun süre tutunur.

Ben o yıllarda oyunculuğu istiyordum.

Ama istemek yetmiyordu.

Çünkü istemenin arkasında korkular vardı:

• Geç kaldım mı?

• Ya olmazsa?

• Ya yeterince iyi değilsem?

• Ya insanlar ne derse?

Bu sorular çok tanıdık.

Eğer sen de oyunculuğa yeni başlıyorsan ya da başlamak istiyorsan,

muhtemelen senin de zihninden geçiyorlar.

Şunu söyleyeyim:

Bu sorular geçmiyor.

Ama onlara rağmen adım atmayı öğreniyorsun.

Sahneye Çıkmak Cesaret Değil, Dürüstlük

Sahneye çıkmak çoğu zaman “cesaret” kelimesiyle anlatılır.

Ama benim deneyimimde sahneye çıkmak,

bir anda korkusuz olmak değildi.

Sahneye çıkmak şuydu:

Kendime yalan söylemeyi bırakmak.

Oyunculuk yolculuğunun başındaki çoğu insan şunu bekliyor:

“Bir gün kendimi hazır hissedeceğim.”

Gerçek şu:

O gün gelmiyor.

Hazır hissetmeden başlıyorsun.

Korkarken başlıyorsun.

Eksik hissederken başlıyorsun.

Ve sahne tam da bu hâlinle seni dönüştürüyor.

Oyunculuğun Başında Olanlara Gerçek Hayattan Küçük İpuçları

Bu yolda “doğru yol” diye bir şey yok ama işe yarayan bazı küçük gerçekler var:

1. Kendini başkalarıyla kıyaslamayı bırak.

Sosyal medyada gördüğün yolculuklar genelde orta yerinden paylaşılır.

Kimse başlarken ne kadar zorlandığını göstermez.

2. Mükemmel olmaya değil, görünür olmaya çalış.

Oyunculuk “hazır olma” sanatı değil,

orada olma sanatıdır.

3. Sahne sadece sahne değildir.

Sahne; bir sınıf, bir prova odası, bir kamera önü,

bazen sadece bir sandalyede oturup “ben bunu istiyorum” diyebildiğin andır.

4. Ertelemek çoğu zaman korkunun kibar hâlidir.

“Biraz daha bekleyeyim” dediğin yerde kendine şunu sor:

Gerçekten hazırlık mı yapıyorum, yoksa kaçıyor muyum?

5. Yalnız olmadığını hatırla.

Bu yol tek başına yürünür gibi görünür ama

aslında birçok insan aynı soruları sorarak ilerler.

Hayat Bir Sahne, Ama Rol Yapmak Zorunda Değilsin

Ben yıllarca sahneden değil,

görünmekten korktuğumu sonradan fark ettim.

Oyunculuk bana sadece bir meslek değil,

kendime yaklaşma alanı oldu.

Hayat bir sahne.

Ama bu sahnede sürekli güçlü görünmek zorunda değilsin.

Bilmiyor olabilirsin.

Kararsız olabilirsin.

Korkuyor olabilirsin.

Bunların hepsi sahnenin bir parçası.

Son Bir Şey

Eğer bu yazıyı okurken

“Ben de bir süredir bir masada oturuyorum sanki” diye düşündüysen,

bil ki bu bir tesadüf değil.

Bazı yolculuklar büyük bir karar gibi başlamaz.

Sadece bir soruyla başlar.

“Ben ne istiyorum?”

Benimki bir masada başladı.

Seninki nerede başlayacak, bilmiyorum.

Ama başladığında, yalnız değilsin.

Bu Duyguya Eşlik Eden Bir Film

Bu yazıyı okurken aklıma sık sık The Pursuit of Happyness geliyor.

Bu film “hayallerinin peşinden git” diye bağıran bir film değil.

Daha sessiz bir yerden konuşuyor.

Ana karakter güçlü olduğu için ayakta kalmaz.

Ayakta kalmak zorunda olduğu için güçlü görünür.

Ve bence filmin asıl meselesi tam da burasıdır:

Bazen sahneye çıkmak bir seçim değil,

kendine ihanet etmemek için atılan bir adımdır.

Filmde alkış yoktur.

Hızlı başarı yoktur.

Ama çok tanıdık bir hâl vardır:

“Devam etmek zorundayım.”

Eğer oyunculuğun başındaysan ya da

hayatında bir yön değişikliği düşünüyorsan,

bu filmi “motive olmak” için değil,

yalnız olmadığını hatırlamak için izlemek iyi bir eşlikçi olabilir.

Oyunculuğun Başında Olanlara Küçük Bir Not

Bu yol, yetenek yarışması gibi başlamaz.

Kendinle temas kurduğun an başlar.

Korku geçmez.

Belirsizlik geçmez.

Ama yürümeye başladıkça,

onlar seni durdurmamayı öğrenir.

Eğer bu satırları okurken

“Ben de bir süredir içimde bir masada oturuyorum” diye düşündüysen,

bil ki bu bir işaret olmak zorunda değil.

Sadece bir hatırlatma olabilir:

Hayat bir sahne.

Ama o sahneye çıkmak için

başkasına dönüşmen gerekmiyor.

Sadece kendine biraz daha yaklaşman yeterli.

🌟 Yolculuğunuz Burada Sona Ermiyor!

Bu ilham verici içeriğin ardından bir adım daha atmak ister misiniz?

🔸 Daha derine inmek için e-kitabımızı indirin,

🔸Kendi kahramanlık yolculuğunuza başlamak için Ücretsiz Başlangıç Kitimizi edinin,

🔸Size en uygun eğitimi keşfetmek için Udemy kurslarımıza göz atın,

🔸Haftalık yenilenen videolarımzı izlemek için YouTube kanalımıza abone olun,

🔸 Ya da hemen ücretsiz bir tanışma görüşmesi planlayın.

Seçim sizin!